van het bestuur | nieuwe gezinnen | e-mail nieuwsbrief | jeugdreis juli 2002

Van het bestuur
Problemen rond behoeftige gezinnen worden voortaan met het comité van oudsten van de kerk in Brasov besproken. Ook is afgesproken dat alle hulp voortaan via deze kerk verleend zal worden. De gezinnen die we ondersteunen zijn veelal lid van de kerk en zodoende is er een goed overzicht hoe het er in de gezinnen toegaat en wie er extra hulp nodig hebben.

We willen God danken dat we de mogelijkheid krijgen om de mensen in Roemenië te helpen en dit dank zij uw ondersteuning!

Het bestuur:
Wouko Snijder - Piet de Jong - Koene Hofstee - Jan Snijder - Sam van Keimpema - Marco Bertelink - Johan Wigeri van Edema

Nieuwe gezinnen
De stichting heeft besloten om - in overleg met de kerk in Brasov - nieuwe gezinnen te ondersteunen .
Deze nieuwe families zijn:

• Familie Ursulica
  de man is een goede stukadoor en heeft een poos in Italië gewerkt. Op het moment heeft hij geen werk meer en ze leven van de kinderbijslag van € 30,- per maand. Verder hebben ze geen uitkering. Ze hebben 7 kinderen en ze leven in een nette flat die door de vader is opgeknapt.
• Familie Borghino
  10 kinderen, de jongste is 1 maand oud en de oudste is 14 jaar oud.
• Familie Manole
  dit is een familie met 7 kinderen. Eén van de kinderen gaat mee op zomerkamp.
• Familie Ciobanu
  deze familie heeft 9 kinderen. De oudste dochter is getrouwd met een Amerikaan.
• Familie Gordas
  deze familie heeft 8 kinderen waarvan 6 jongens en 2 meisjes.

E-mail nieuwsbrief
Indien u thuis internet heeft, willen wij u vragen om uw e-mailadres bij ons bekend te maken, zodat wij u in de toekomst ook de e-mail nieuwsbrief kunnen toezenden.
Mail ons op: info@vriendenvoorroemenie.org

Verslag jeugdreis - juli 2002
Zoals u misschien wel gehoord hebt, zijn in de maand juli een aantal jonge mensen naar Roemenië geweest. Hieronder vind u een reisverslag van Benny van Goor.

Van 15 t/m 27 juli 2002 zijn we met een groep celleiders naar Roemenië geweest. Onze groep: Wouko, Janneke, Marja, Ruth, Sandra, Simon, Rogier, Johanan en ikzelf.

De eerste dag vertrokken we om 04.00 uur en reden we zo´n 1.300 km tot in Abda in Hongarije. Dit was een lang stuk en je zag ook duidelijk dat de omgeving veranderde. We aten in een restaurant en sliepen in een erg warme kamer van het pension.

De volgende dag om 6.50 uur vertrokken we en om 12.00 uur waren we de strenge grensposten probleemloos doorgekomen. Alle horloges werden een uur vóóruit gezet en zo kwamen we om 17.00 uur op een Nederlandse camping in Roemenië. Hier aten we weer patat met snitzels en we sliepen dit keer in de open lucht onder een afdak.

Vroeg eruit, eten en om 08.45 uur vertrokken. Onderweg kwamen we van alles tegen, rokende vrachtwagens die de bergen haast niet opkwamen, paard-en-wagens, schaapherders met grote kudden, werkende mensen langs de kant van de weg in de hitte, mensen die bramen wilden verkopen als je stilstond, bedelende mensen met kleine kindertjes enz.

Om 17.45 uur kwamen we bij de kampeerboerderij aan waar de Roemeense jeugdgroep ons welkom heette. We wisten eerst niet goed wat we moesten doen. Toen we de rivier zagen konden we ons niet inhouden en begonnen zoals echte Hollanders al eeuwen doen, hoge dammen te bouwen. Het bleek al snel dat de Roemenen dit ook vaker hadden gedaan en ze hielpen ons mee. Anderen waren aan het volleyballen of muziek aan het maken. Dit alles zorgde ervoor dat we elkaar een beetje leerden kennen. Na het eten hielden we een voorstellingsronde, kregen we de kampregels te horen en gingen de waterbron bekijken. Je zat er echt midden in de natuur, de bergen, de rivier, paarden, koeien en schapen die vrij rondliepen met of zonder herder.

De vierde dag, de tweede op het kamp, ging al heel goed. Het wassen in de rivier viel best mee, het toilet, het houten hokje, was best comfortabel en gezellig als je er met z´n tweeën zat. De onderlinge band was ook sterk verbeterd, het leek net of je elkaar al heel lang kende.
De thema´s in het Roemeens/Engels/Nederlands, de liedjes die we samen zongen, de bosspellen en de vele kleine spelletjes, dat alles zorgde ervoor dat je een band met elkaar kreeg.
De liefde voor God, het geloof en vertrouwen, het was onder de Roemenen precies zoals bij ons. Het maakt dus geen verschil uit wat voor cultuur je komt, Gods liefde is voor iedereen gelijk!
Dit was voor mij een mooie ontdekking en ik genoot ervan om samen te zingen, overdenkingen te houden en te bidden met en voor elkaar.

Zondag naar de kerk, fantastisch hoe mooi ze daar zongen! Daarna gingen we kijken waar en hoe de Roemenen woonden. We aten bij hen thuis en dit maakte een grote indruk op ons. Ze wonen soms met grote gezinnen in een kleine flat, maar ze zijn er zo gastvrij! Na het eten gingen we met de hele groep rondlopen in de stad Brasov.

Dinsdag, na het laatste thema, hadden we anderhalf uur stille tijd. Dit leek lang, maar het was zo om, ook dit was voor de meesten een mooi moment op het kamp.
Aan tafel namen we afscheid door om de beurt een speech te houden. Dit was voor ons allemaal erg moeilijk. Raar om in te zien dat je de volgende dag weg zou gaan en dat je je broers en zussen achter ging laten. Het was een perfect kamp, het was te mooi om in een speech te vertellen. Het was ook niet gek dat sommigen tranen moesten wegvegen. ´s Avonds hadden we een kampvuur tot besluit.

De volgende morgen namen we echt afscheid en vertrokken om 7.00 uur. Om 16.30 uur kwamen we aan bij Nico en Sylvia Stroica. Zij waren ook heel gastvrij en het verblijf daar paste goed in het geheel van de vakantie, het was net zo indrukwekkend. De volgende morgen vertrokken we weer, dit vond de familie erg jammer.

De volgende overnachting was weer in Abda, Hongarije. De laatste overnachting was bij Roel en Diet Koops in Eggerding, Oostenrijk. We aten bij hen heerlijke 'Diet'-soep en we sliepen in een gasthuis. Wat zijn die huizen daar groot zeg! Wat zie je dan het contrast met Roemenië. Ook dit verblijf was goed en we vertrokken voor de laatste keer. Om 16.35 uur aten we in Nordhorn (patat met snitzel) en om 18.40 uur waren we weer in Hoogeveen.
Nu, een paar weken later, denk ik nog vaak terug aan die mooie momenten waarin we veel hebben gezien en geleerd. Het was echt een supervakantie!

Benny van Goor

vergroting		vergroting
vergroting		vergroting