De laatste reis naar Roemenië was van 26 december tot en met 8 januari. Tijdens deze reis zijn er weer veel dingen gebeurd en besproken. Er zijn goede gesprekken geweest met het comité van de kerk in Brasov en ook met de jeugdleiding van de kerk.

Samen met de jeugd die mee waren zijn de voedselpakketten samengesteld en rondgebracht en konden ze de dankbaarheid van de gezinnen ervaren en zien in welke omstandigheden ze leefden.
Dimitru Marcu, één van onze contactpersonen, kent de gezinnen, hij bekijkt hun situatie en distribueert elke maand de goederen. Hij weet waar hulp nodig is, en bespreekt dit met het comité en de stichting.
De pakketten bestaan niet uit producten die zijn aangeschaft in Nederland, maar met producten uit het land zelf. Op deze manier helpen we mee aan de opbouw van de economie en het is allemaal vers wat we kopen. Op advies van het comité uit de kerk willen we van de twaalf gezinnen die een pakket krijgen, vijf gezinnen laten rouleren. De andere zeven gezinnen krijgen gewoon elke maand een voedselpakket.

Er is een bezoek gebracht bij de familie Boroghina. Eind vorig jaar kwam er een noodkreet van de ouders van Samuél. Een jongentje van ongeveer vier jaar oud. Hij had een teil met kokend water over hem heen gekregen. De brandwonden waren ernstig. Goede zalf was er in de ziekenhuizen niet te krijgen. Via een bevriende arts hier bij ons in Hoogeveen konden we aan zalf komen en we hebben dit opgestuurd en geld overgemaakt voor een operatie. Samuél bleek er enorm bij gebaat. De operatie kon voorlopig worden uitgesteld omdat de zalf zo goed aansloeg. Tijdens ons bezoek is een deel van zijn bovenlijfje ingepakt in verband. Ook op zijn hoofd zijn lelijke wonden te zien. De laatste berichten zijn dat er helemaal geen operatie meer nodig is en het geld is terug gegeven aan de stichting.

Tijdens het laatste zomerkamp werd de Roemeense jongeren de vraag voorgelegd wat zij zouden willen doen voor de gemeenschap. Daaruit kwam naar voren dat zij graag iets voor de ouderen willen doen die het erg moeilijk hebben. Nu is het idee naar voren gebracht om die ouderen eens per maand een warme maaltijd aan te bieden. De jongeren koken zelf en ze bedienen de ouderen tijdens de maaltijd. Hierbij hebben ze gesprekken en er word relatie opgebouwd tussen deze twee generaties. De maaltijd wordt geserveerd in het kerkgebouw aan zo’n zeventig tot tachtig ouderen.Wij vinden dit een prachtig initiatief en het bestuur heeft daarom toegezegd om dit voor één jaar lang, iedere maand financieel te ondersteunen.

We hebben verscheidene ouderen thuis bezocht om te zien hoe ze leven en rond komen. Hier enkele voorbeelden:

Florian Cosma is 81 jaar, woont samen met zijn alcohol verslavende zoon van 46, 4 hoog in een flat zonder lift. Zijn vrouw is drie jaar geleden overleden. Zijn pensioen is 3.700.000 lei (92,50 euro) en zijn vaste lasten zijn 1.500.000 lei (37.50 euro) per maand.

Elena Alexandru is 67 jaar, woont alleen, haar man is overleden, heeft 1 dochter die zo af en toe komt logeren. Ze komt niet ver buiten de deur want ze is ziek.Haar pensioen is 2.800.000 lei (70 euro) en haar vaste lasten zijn 1.000.000 lei (25 euro) per maand.Totaal heeft ze 3 dochters.

Tincuta Mirvald is 56 jaar, huurt samen met haar dochter en kleinzoon een éénkamerflat met gezamenlijke wc en doucheruimte die ze moet delen met anderen op de verdieping.Tincuta krijgt geen geld. Haar dochter verdient 2.200.000 lei (55 euro) de huur en vaste lasten zijn samen 1.300.000 lei (32.50 euro) Tincuta haar man leeft niet meer bij haar en haar dochter heeft ook geen man.

Maria Lâcâtus is 63 jaar, woont sinds 1,5 jaar in een éénkamerflat met gezamenlijke wc en doucheruimte die ze moet delen met anderen op de verdieping. Haar man is 2 jaar geleden overleden.Ze heeft 6 kinderen waar ze geen contact mee heeft en waarvan er één overleden is. Ze heeft een pensioentje van 1.500.000 lei (37.50 euro) en haar vaste lasten zijn 700.000 lei (17.50 euro) per maand.

Nico en Silvia Stroica wonen samen met hun twee kinderen in een klein dorpje. Wij kennen hun al verscheidene jaren. Nico is een goede christen en een hardwerkende man die alles voor zijn gezin overheeft. In een eerdere nieuwsbrief hebben we het al een keer met hem kennis mogen maken.
In het voorjaar verbouwt hij groenten die hij dan later op de markt verkoopt en in de winter verzaagt hij hout voor derden. Enkele jaren geleden hebben wij hem plastic gegeven zodat hij kassen kon bouwen om een nog grotere oogst te krijgen. Iedere keer wanneer we naar Roemenië gaan, komen we altijd bij dit gezin langs om te kijken hoe het met hun gaat en ze zijn echte vrienden van ons geworden.
Vorig jaar had hij een ziekte in zijn oogst gekregen en hierdoor heeft hij bijna niks verdiend.
In november vorig jaar zijn een aantal mannen naar Spanje gegaan om daar geld te verdienen voor hun gezin. Nico heeft even gewerkt maar toen was er geen werk meer en moest hij naar ander werk zoeken. Silvia heeft de laatste tijd geen contact met Nico gehad en dit is verontrustend. We mogen onze vrienden niet laten vallen en we doen er van alles aan om Nico terug te laten keren naar zijn gezin. Zodra hij thuis is wil Wouko en Piet naar hun toe om te kijken wat er gedaan moet worden om ze verder te helpen in hun bestaan.

Er is een voorjaarsreis gepland en we gaan op 14 april met een man of acht naar Roemenië toe.
We zullen wederom gesprekken hebben met het comité en de mensen die mee gaan kunnen kennis maken met onze contactpersonen in Brasov. Samen zullen we dan verscheidene gezinnen bezoeken die gesteund worden door de stichting maar we willen natuurlijk ook genieten van het mooie land. Hopelijk is Nico dan weer thuis zodat we hem en zijn gezin ook weer kunnen ontmoeten.