verslag Roemenië reis Aart & lia Lenselink | geef ze de ruimte | schoenenactie | de volgende reis

Verslag Roemeniereis door Aart en Lia Lenselink

30 oktober - 7 november 2003
Vooraf: We trachten hier een beeld te schetsen wat wij ervaren hebben tijdens deze reis. Dit verhaal is niet uitputtend beschreven, het zijn onze ervaringen terwijl ieder ander daar weer een andere beleving bij heeft. Eén ding is ons gemeenschappelijk duidelijk geworden: Je moet er geweest zijn om te ervaren hoe het is daar.

Zoals wellicht bekend zijn wij met een achttal mensen naar Roemenië geweest. “Wij” zijn: Wouko en Janneke Snijder, Jens en Sjanie van den Akker, de ouders van Sjanie en ondergetekenden (Aart en Lia Lenselink).Via Duitland, Oostenrijk, Hongarije naar de grens van Roemenië. Voor dat we aankwamen bij de grens had Wouko als doorgewinterde Roemeniëganger ons het protocol uitgelegd om soepeltjes de grenspost te nemen. Direct na de grenspost besef je al dat dit een totaal andere wereld is. Het zou gedurende de reis alleen nog maar anders worden. Slechte wegen, dito infrastructuur. Als eerste zijn we (op verzoek van Sjanie’s ouders) naar Anina geweest. Hier woont een gezin waar de moeder en vrouw het gezin in de steek heeft gelaten en waar de leefomstandigheden erbarmelijk zijn. Een badcel zo vochtig als ik nog nooit gezien had, voorzien van een poffige houtkachel, sanitair dat bij het aanraken spontaan in onderdelen uiteen valt…….., gelegen in een sombere wijk met oude industrie in de achtertuin.

Daarna ’s avonds nog vertrokken naar Brasov. Een stad met een bovengemiddelde luchtverontreiniging, auto’s, bussen die rookgordijnen produceren, gettoachtige buurten met oude flats, waarin sommige gezinnen in kelders wonen zonder daglicht van buiten. Hoe die mensen daar wonen is in onze ogen uitzichtloos (geen werk, of weinig inkomsten terwijl de gezinnen groot zijn, slechte woonomgeving etc.) Ik schets het misschien een beetje somber maar het zijn harde feiten. Het goede van deze reis is dat we nu van dichtbij hebben kunnen zien wat Wouko en de medewerkers en de stichting doen. Waarbij (in mijn ogen) een paar gezonde principes gehanteerd worden:

• Gouden EHBO regel: help het slachtoffer waar hij zich bevindt._ Roemenië: help de mensen ter plaatse, koop materialen, goederen daar, goed voor hun economie, kosteneffectief beter nl. geen transportkosten, betrokkenheid van de Roemenen wordt hierdoor ook groter.
• Niet te emotioneel hulpverlenen, zet de dingen goed op een rij. Hierdoor voorkom je beslissingen waar je later spijt van krijgt. (dank je Wouko voor deze tip)
• Stel mensen in het land aan, die betrouwbaar zijn en de zaken behartigen wanneer jij als hulpverlener weer thuis bent. Gabi die o.a. de financiële administratie beheert, doet dit voortreffelijk. Tevens ben je zo in staat om acute problemen ter plaatse aan te pakken.
• Leer de mensen (die je hulp verleend) verantwoord om te gaan met de goederen die je verstrekt. Ook dat is goed geregeld, mensen “tekenen” voor ontvangst en verplichten zich als een goede huisvader met de goederen om te gaan.

Maar er is meer, naast het materiële is er het geestelijke, ik heb gezien hoe Wouko en Janneke gesprekken voerden met jonge mensen die ondersteund worden om hen ook geestelijk een goede toekomst te geven. Ook al heb je een slecht vaderbeeld, er is een Vader die je nooit teleur stelt. Wees later zelf ook een goede vader voor je gezin, werk aan de relatie met je vriendin en bouw zo een goede toekomst op.
Ik heb ontdekt dat Wouko en Janneke een groot hart hebben voor de jeugd. ( de jeugd heeft immers de toekomst.) Wat mij verder echt duidelijk is geworden is dat Wouko (en dat mag wel eens gezegd worden) echt een ambassadeur van de stichting is. Hij heeft overzicht, is snel in staat knopen door te hakken, gaat slecht nieuws gesprekken met de mensen niet uit de weg (in geval mensen hun gezin of verantwoordelijkheden versloffen.) Daarvoor moet je wel een goed team achter je hebben staan, gelukkig is dat ook het geval. Eigelijk is dit een groot zendingsproject wat (in mijn ogen en ik spreek namens mijzelf) onderschat wordt. Natuurlijk hebben we ook veel lol en zegen gehad met elkaar.

Ik zou graag nog een keer terug willen, als het aan mij ligt laat ik die mogelijkheid ook open. Ik begrijp nu de stichtingsnaam: “Vrienden voor Roemenië”.
Aart en Lia Lenselink

Geef ze de ruimte
Wij als bestuur zijn op dit moment bezig een actie op te starten voor de familie Paduret, genaamd “Geef ze de ruimte”. Het is de bedoeling om voor het veel te klein behuisd gezin een groter appartement te kopen. De EO Metterdaad houdt in de maand januari 2004 een actie om stichtingen die in Roemenië actief zijn, financieel te ondersteunen. Hierover kunt u het één en ander lezen in hun weekblad “Visie”. We hebben direct hierop gereageerd en we hopen met onze actie en de steun van de EO Metterdaad in staat te zijn om dit alles te kunnen realiseren. We willen het oude appartement waar dit gezin woont verkopen en met behulp van onze donateurs en de EO Metterdaad tot een bedrag te komen om dit gezin een groter appartement te geven.

Actieplan: Geef ze de ruimte voor € 50,-

De familie Paduret is één van de families die we vanaf het begin al ondersteunen. Er zijn langzamerhand zoveel problemen dat wij vinden dat we wat moeten doen. De familie Paduret bestaat uit vader Ionel en Moeder Victoria met 10 kinderen. Namelijk Sorin Alin 20 jaar, Alex en Alina 18 jaar, Anamaria 17 jaar, Samuel 14 jaar, Iosie 12 jaar, Benjamin 11 jaar, Bianca 9 jaar, Ligia 8 jaar en Paol 4 jaar.
Eigenlijk heeft de familie 11 kinderen, helaas is het jongste zoontje Vlad, in het voorjaar overleden op de jonge leeftijd van 1,5 jaar. Deze familie woont sinds 1990 in een 2-kamer appartement, een kamer van 3 x 4 en een kamer van 3 x 3 meter. Beide kamers zijn ingericht als slaapkamer. Twee van de kinderen slapen in de keuken. Er is te weinig woonruimte. De vader heeft in 1989 een ongeluk gehad, hij is tijdens het verwisselen van een wiel aangereden door een auto.

Sorin, de oudste zoon, heeft dit zien gebeuren. Hij heeft verteld dat zijn vader daardoor een hersenbeschadiging heeft opgelopen en sindsdien dagelijks medicijnen nodig heeft. Toch heeft de vader nog veel last van zijn hoofd. De oudste kinderen kunnen goed studeren en willen dit ook graag, maar er is weinig ruimte.
De spanning in dit gezin is erg hoog. De vader heeft een uitkering van € 40,- per maand en de familie ontvangt voor de 9 kinderen € 54,-. Sorin ontvangt steun voor zijn studie van de stichting “Vrienden voor Roemenië”. Aan energiekosten en service kosten is de familie per maand € 89,- kwijt. Deze familie houdt € 5,- per maand over om van te leven. Gelukkig zijn er ook fijne broeders en zusters in Roemenië die deze familie hulp aanbieden.
Wij, de “Stichting Vrienden voor Roemenië”, willen voor deze familie een groter appartement kopen en de situatie goed op de rails zetten. Wij hebben goede contacten in Roemenië zodat dit gezin goed begeleid kan worden. Het grote probleem is telkens weer geld, daarom vraag ik u in deze tijd van Sint en Kerst eens na te denken hoe broeders en zusters leven 2000 km hier vandaan, eigenlijk maar 3 uur vliegen.
Concreet vragen wij u: om eenmalig € 50,- te storten zodat we dit gezin de ruimte kunnen geven. De kinderen kunnen en willen graag studeren. Als er niets gebeurt, moeten de kinderen ongeschoold aan het werk om geld te verdienen voor de familie. Wij willen de kinderen een toekomst geven die bij hun mogelijkheden past en dus is het zaak om hen op een zo goed mogelijke manier in staat te stellen om te studeren. Hiervoor is een groter appartement nodig.

Nogmaals: geef ze de ruimte. Uw bijdrage zien wij graag tegemoet op bankrekeningnr. 37.90.52.342 ondervermelding; geef ze de ruimte.
Bij voorbaat dank en namens de stichting “Vrienden voor Roemenië” wensen wij u Gods zegen toe.

De schoenenactie
Tijdens de laatste reis in november is de schoenenactie gehouden.
Hierbij zijn er ongeveer 250 paar kinderschoenen uitgedeeld aan de kinderen van de families die we maandelijks ondersteunen. Samen met behulp van de kerk in Brasov en de mensen die mee waren tijdens deze reis is alles redelijk verlopen. Er worden nog steeds kinderschoenen uitgedeeld en we zijn heel benieuw hoeveel kinderen we blij hebben kunnen maken wanneer de actie helemaal beëindigd is.

De volgende reis
Wouko en zijn vrouw Janneke, gaan na de kerstdagen een week naar Roemenië. Dan zullen ze kijken of alle schoenen zijn uitgedeeld en de familie Paduret en zo veel mogelijk andere gezinnen worden dan bezocht. Er zal bekeken worden of de familie gegevens nog kloppen en er zullen nieuwe foto’s van de gezinnen gemaakt worden. Ook wordt er rond gekeken naar een nieuw appartement voor de familie Paduret. Dit alles gebeurd in samenwerking met onze contact personen en de kerk daar.


Links naar rechts Gabi, Wouko en Dimitru
Wij als bestuur van de stichting “Vrienden voor Roemenië” willen u alvast fijne feestdagen en een gezegend Nieuwjaar toewensen en vragen u ook in het komende jaar om het werk in Roemenië te gedenken in u gebeden.